อนนุโสจิยชาดก

ทุกคนจะต้องตายควรเมตตากัน

[๖๑๐] นางสัมมิลลหาสินีผู้เจริญ ได้ไปอยู่ใน

ระหว่างพวกสัตว์ที่ตายไปแล้วเป็นจำนวนมาก

เมื่อนางไปอยู่กับสัตว์เหล่านั้น จักชื่อว่าได้

เป็นอะไรกับเรา เพราะฉะนั้นเราจึงมิได้เศร้า

โศกถึงนางสัมมิลลหาสินีที่รักนี้.

[๖๑๑] ถ้าบุคุคลจะพึงเศร้าโศก ถึงความตาย

อันจะไม่เกิดมีแก่สัตว์ ผู้เศร้าโศกนั้น ก็ควร

จะเศร้าโศกถึงตนซึ่งจะต้องตกไปสู่อำนาจ

ของมัจจุราชทุกเมื่อ.

[๖๑๒] อายุสังขารหาได้เป็นไปตามเฉพาะสัตว์

ที่ยืน นั่ง นอน หรือเดินอยู่เท่านั้นก็หาไม่

วัยย่อมเสื่อมไปทุกขณะที่ยังหลับตาและลืม

ตาอยู่.

[๖๑๓] เมื่อวัยเสื่อมไปอย่างนั้นหนอ ในตน

ซึ่งเป็นทางอันตรายนั้นหนอ ต้องมีความ

พลัดพรากจากกันโดยไม่ต้องสงสัยหมู่สัตว์