ทหารเหล่านั้นยินดีด้วยเสียงสังข์ เสียงกลองและด้วย

เสียงแตกตื่น มาประชุมกันทั้งหมด.

ทหารเหล่านั้นตีกันด้วยหลาว หอก แหลน ธนู และ

ตรีศูล (สามง่าม) ล้มลงรวมกันทั้งหมด.

ในกาลนั้น เราสวนเกราะแล้ว สั่งให้จับพลรบ หกหมื่น

พร้อมทั้งพระราชาผู้พ่ายแพ้ขึ้นเสียบหลาว.

พลรบเหล่านั้นพากันส่งเสียงร้องว่า พุทโธ่ พระราชา

อาธรรม์ เมื่อถูกไฟไหม้อยู่ในนรก เมื่อไรจักมีที่สุด.

ในกาลนั้น เรานอนอยู่บนที่นอน ย่อมเห็นไฟนรก เรา

นอนไม่หลับตลอดวันหนึ่งคืนหนึ่ง พวกนายนิริยบาลขู่เรา

ด้วยหลาว.

(เราคิดว่า) ความมัวเมารัชสมบัติ สัตว์พาหนะ และ

พลรบจะเป็นประโยชน์อะไร สิ่งเหล่านั้นไม่สามารถทรงไว้ได้

ย่อมยังเราให้สะดุ้งทุกเมื่อ.

บุตร ภรรยา และรัชสมบัติทั้งสิ้น จะเป็นประโยชน์อะไร

แก่เรา ถ้าเช่นนั่น เราพึงบวช พึ่งชำระทางแห่งคติ.

เราไม่มีความห่วงใย ปล่อยช้างมาตังคะ หกหมื่นเชือก

อันประดับด้วยเครื่องอลังการทั้งปวง มีรัตนประคนพานหน้า

พานหลัง เครื่องประดับศีรษะและข่ายล้วนเป็นทอง อัน

ควาญช้างผู้ถือหอกซัดและขอประจำคอ ไว้ที่ในสนามรบ

เร่าร้อนด้วยกรรมของตน จึงออกบวชเป็นบรรพชิต.