มหาวรรค ภาค ๑
ฉบับ มจร. · เล่ม ๔ · หน้า ๓ · ข้อ 2
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

เพราะเวทนาดับ

ตัณหาจึงดับ

เพราะตัณหาดับ

อุปาทานจึงดับ

เพราะอุปาทานดับ

ภพจึงดับ

เพราะภพดับ

ชาติจึงดับ

เพราะชาติดับ

ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกขะ โทมนัส อุปายาสจึงดับ

กองทุกข์ทั้งมวลนี้มีการดับด้วยอาการอย่างนี้

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนี้แล้ว จึงทรงเปล่งอุทานนี้ใน เวลานั้นว่า

พุทธอุทานคาถาที่ ๑๑

เมื่อใดแล ธรรมทั้งหลายปรากฏแก่พราหมณ์

ผู้มีความเพียร เพ่งอยู่

เมื่อนั้น ความสงสัยทั้งปวงของพราหมณ์นั้นย่อมสิ้นไป

เพราะมารู้ธรรมพร้อมทั้งเหตุ๒

{๒} [๒] ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงมนสิการปฏิจจสมุปบาทโดยอนุโลมและ ปฏิโลม ตลอดมัชฌิมยามแห่งราตรีว่า

ปฏิจจสมุปบาทโดยอนุโลม

เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย สังขารจึงมี เพราะสังขารเป็นปัจจัย วิญญาณจึงมี