ปริวาร

ฉบับหลวง · พระวินัยปิฎก · เล่มที่ ๘ · ๕๑๗ หน้า

สรุปโดย AI จากเนื้อหาทั้งเล่ม (๒๖ หัวข้อ) — คลิกเพื่อไปยังหน้าเริ่มต้นของหัวข้อนั้น

หน้า ๑–๒๐ มหาวิภังค์ ๑๖ มหาวาร: ปาราชิก สังฆาทิเสส อนิยต ถาม-ตอบทบทวนที่มาของสิกขาบทปาราชิก ๔ สังฆาทิเสส ๑๓ และอนิยต ๒ ของภิกษุ พร้อมรายนามพระเถระผู้สืบทอดพระวินัยจากอินเดียถึงลังกา
หน้า ๒๐–๕๐ นิสสัคคิยกัณฑ์และปาจิตติยกัณฑ์ (เริ่ม) ทบทวนนิสสัคคิยปาจิตตีย์ ๓๐ สิกขาบท และเริ่มปาจิตตีย์ ๙๒ ตั้งแต่มุสาวาทวรรคถึงสุราเมรยวรรค
หน้า ๕๑–๖๖ ปาจิตติยกัณฑ์ (จบ) ทบทวนปาจิตตีย์ที่เหลือจนครบ ๙๒ สิกขาบท จบด้วยราชวรรคที่ ๙
หน้า ๖๖–๙๕ ปาฏิเทสนียกัณฑ์และเสขิยกัณฑ์ ทบทวนปาฏิเทสนียะ ๔ และเสขิยวัตร ๗๕ ข้อครบทั้ง ๗ วรรค จบมหาวิภังค์ ๑๖ มหาวาร
หน้า ๙๖–๑๓๗ กตาปัตติวารและปัจจยวาร (ภิกษุ) วิเคราะห์ระดับความหนักเบาของอาบัติแต่ละสิกขาบท (ทุกกฏ-ถุลลัจจัย-ปาราชิก) และทบทวนที่มาของสิกขาบทอีกครั้งในรูปแบบปัจจยวาร
หน้า ๑๓๘–๑๔๘ ภิกขุนีวิภังค์ ๑๖ มหาวาร (เริ่ม): ปาราชิกและสังฆาทิเสส ทบทวนที่มาสิกขาบทปาราชิก ๘ และสังฆาทิเสส ๑๐ ของภิกษุณี ปรารภภิกษุณีถุลลนันทา จัณฑกาลี และสุนทรีนันทาเป็นส่วนใหญ่
หน้า ๑๔๘–๑๙๑ ภิกขุนีวิภังค์: นิสสัคคิยะ ปาจิตตีย์ และปาฏิเทสนียะ ทบทวนสิกขาบทที่เหลือของภิกษุณีทั้งหมด จบด้วยปาฏิเทสนียะ ๘ และกัตถปัญญัติวารที่ ๑
หน้า ๑๙๒–๒๒๓ กตาปัตติวารภิกษุณีและปัจจยวาร วิเคราะห์ระดับอาบัติของสิกขาบทภิกษุณีทุกหมวด จบภิกขุนีวิภังค์ ๑๖ มหาวาร
หน้า ๒๒๔–๒๔๒ สมุฏฐานวารและกติปุจฉาวาร จัดกลุ่มสิกขาบททั้งภิกษุ-ภิกษุณีตามบ่อเกิดอาบัติ ๑๓ สมุฏฐาน พร้อมบัญชีนับหมวดธรรมต่างๆ เช่น มูลแห่งวิวาท มูลแห่งการโจท และสาราณียธรรม ๖
หน้า ๒๔๓–๒๗๙ วีสติวารและความสัมพันธ์ระหว่างสมถะ-อธิกรณ์ วิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงตรรกะระหว่างสมถะ ๗ และอธิกรณ์ ๔ ในทุกมุมที่เป็นไปได้ (จักรเปยยาล)
หน้า ๒๗๙–๒๙๙ ขันธกปุจฉาและเอกุตตริกะ (เริ่ม) ทบทวนแต่ละขันธกะทั้ง ๒๒ หมวด แล้วเริ่มบัญชีธรรมเป็นชุดจำนวนตั้งแต่ ๑ ถึง ๔ ข้อ
หน้า ๒๙๙–๓๓๖ เอกุตตริกนัยและอัตถวเสปกรณ์ บัญชีนับจำนวนธรรมหมวด ๔-๑๑ (องค์คุณพระวินัยธร ครุธรรมภิกษุณี ๘ อภิญญา ๖ ฯลฯ) และอำนาจประโยชน์ ๑๐ ประการในการบัญญัติสิกขาบท
หน้า ๓๓๖–๓๔๕ คาถาสังคณิกะ: จำนวนสิกขาบททั้งหมด พระอุบาลีทูลถามจำนวนสิกขาบททั้งหมด ๓๕๐ ข้อที่บัญญัติไว้ใน ๗ เมือง พร้อมคาถาอุปมาอาบัติเป็นเรือนที่ปิด-เปิด
หน้า ๓๔๕–๓๗๔ อธิกรณเภทและโจทนากัณฑ์ จำแนกอธิกรณ์ ๔ อย่างและสมถะ ๗ พร้อมหลักการโจทที่เป็นธรรม อุปมาโจทก์ไม่เป็นธรรมว่า "ย่อมเผาตน"
หน้า ๓๗๔–๓๘๗ มหาสงคราม: ความรู้ของผู้วินิจฉัยอธิกรณ์ สิ่งที่ผู้วินิจฉัยอธิกรณ์พึงรู้ ๑๐ ประการ และอคติ ๔ (ฉันทาคติ โทสาคติ โมหาคติ ภยาคติ)
หน้า ๓๘๗–๔๐๑ กฐินเภท: การเดาะกฐิน เงื่อนไขกฐินเป็นอันกราน/ไม่เป็นอันกราน และการเดาะกฐิน ๘ แบบ บทสนทนาระหว่างพระมหากัสสปะกับพระอุบาลี ปิดท้ายภาคแรกของคัมภีร์ปริวาร
หน้า ๔๐๒–๔๒๙ อุปาลิปัญจกะ วรรค ๑-๔ องค์ธรรมหมวด ๕ ว่าด้วยผู้ควร/ไม่ควรถือนิสัย-อุปสมบท การพูดในสงฆ์ และการทำความเห็นแย้งที่เป็นธรรม/ไม่เป็นธรรม
หน้า ๔๒๙–๔๔๐ อุปาลิปัญจกะ วรรค ๕-๖: หน้าที่ของโจทก์และธุดงค์ หลักการที่โจทก์พึงสำรวจตนก่อนกล่าวโทษผู้อื่น หลักการพูด ๕ ข้อ และธุดงค์ ๑๓ ข้อจำแนกผู้ปฏิบัติเป็น ๕ จำพวกตามแรงจูงใจ
หน้า ๔๔๐–๔๕๑ อุปาลิปัญจกะ วรรค ๗-๘: มุสาวาทและภิกขุนีโอวาท ระดับความหนักเบาของมุสาวาท ๕ ระดับ และองค์ธรรมความสัมพันธ์ระหว่างภิกษุ-ภิกษุณีในการให้โอวาทและลงโทษ
หน้า ๔๕๑–๔๖๖ อุปาลิปัญจกะ วรรค ๙-๑๐: อุพพาหิกาและการระงับอธิกรณ์ คุณสมบัติภิกษุผู้ควรได้รับสมมติอุพพาหิกา และองค์ของภิกษุที่ควร/ไม่ควรระงับอธิกรณ์
หน้า ๔๖๖–๔๗๙ สังฆราชี สังฆเภท และกฐินัตถารวรรค ความแตกต่างระหว่างความร้าวรานกับความแตกแยกที่แท้จริงของสงฆ์ องค์ ๕ ของผู้ทำลายสงฆ์ และอานิสงส์กรานกฐิน จบอุปาลิปัญจกะ
หน้า ๔๘๐–๔๙๗ สมุฏฐานอาบัติและทุติยคาถาสังคณิกะ วิเคราะห์บ่อเกิดอาบัติแต่ละหมวดว่าเกิดจากกาย/วาจา/จิต และคาถานับจำนวนหมวดหมู่ต่างๆ ในพระวินัยอีกครั้ง
หน้า ๔๙๗–๕๐๑ เสทโมจนคาถา (คาถาเค้นเหงื่อ) ปริศนาธรรมเชิงตรรกะพิสดาร เช่น กรณีฆ่าคนที่ดูเหมือนมารดาบิดาแต่ไม่ต้องอนันตริยกรรม หรือสตรีอยู่นอกห้องภิกษุแต่ต้องปาราชิกได้อย่างไร
หน้า ๕๐๑–๕๑๐ ปัญจวรรค: กรรมวรรคที่ ๑ กรรม ๔ อย่างและความวิบัติของกรรม ๕ ประการ (วัตถุ ญัตติ อนุสาวนา สีมา บริษัท) โดยเฉพาะกรณีการอุปสมบทบุคคลต้องห้าม
หน้า ๕๑๑–๕๑๗ ปัญจวรรค: อรรถวส ปัญญัติ และนวสังคหวรรค เหตุผลที่ทรงบัญญัติสิกขาบท การบัญญัติปาติโมกข์และกรรมต่างๆ และสังคหะ ๙ อย่างสรุปภาพรวมทั้งคัมภีร์
หน้า ๕๑๗ บทปิดท้ายคัมภีร์ปริวารและพระวินัยปิฎก คาถาส่งท้ายสรรเสริญคุณค่าคัมภีร์ปริวาร ปิดท้ายด้วยประกาศ "พระวินัยปิฎก จบบริบูรณ์"