เหตุนั้นแล คำที่ท่านกล่าวไว้ในอรรถกถา

ทั้งหมดยกเว้นคำที่เขียนด้วยความพลั้งพลาด

เสีย ย่อมเป็นประมาณแห่งบัณฑิตทั้งหลาย

ผู้มีความเคารพในสิกขาในพระศาสนานี้. ก็

เพราะแม้วรรณนานี้ จะแสดงข้อความแห่ง

คำทั้งหลายที่มาในพระสุตตันตะให้เหมาะสม

แก่พระสูตร ละทิ้งภาษาอื่นจากอรรถกถานั้น

เสียทีเดียว และย่นพลความพิสดาร ( คำ

ประพันธ์ที่พิสดาร ) ให้รัดกุมเข้า ก็จักไม่ให้

เหลือไว้ ซึ่งข้อวินิจฉัยทั้งปวง ไม่ข้ามลำดับ

พระบาลีที่เป็นแบบแผนอย่างใดอย่างหนึ่ง

เพราะฉะนั้น บัณฑิตควรตามศึกษาวรรณนา

นี้โดยเอื้อเฟื้อแล.*

เพราะข้าพเจ้าได้กล่าวไว้ในคาถาเหล่านั้นว่า จักพรรณนาพระวินัย ดังนี้ ผู้ศึกษาควรกำหนดพระวินัยก่อนว่า วินัยนั้น คืออะไร? เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงกล่าวคำนี้ว่า ที่ชื่อว่า วินัย ในที่นี้ประสงค์เอาวินัยปิฎกทั้งสิ้น. ก็เพื่อจะสังวรรณนาพระวินัยนั้น ข้าพเจ้าจะกล่าวมาติกาดังต่อไปว่า

พระวินัยปิฎกนี้ ผู้ใดกล่าวไว้ กล่าว

ในกาลใด กล่าวไว้เพราะเหตุใด ผู้ใดทรงไว้ *นย. สารตฺถทีปนี ๑/๔๓-๔๗ ว่า เพราะแม้วรรณนานี้ ซึ่งจะแสดงข้อความแห่งถ้อยคำอันมา ในพระสุตตันตะให้เหมาะสมกับพระสูตร ข้าพเจ้าก็จักละภาษาอื่นจากอรรถกถานั้นเสียเลยและ ย่นพลความที่พิสดารให้รัดกุมเข้า ไม่ละทิ้งข้อวินิจทั้งปวงให้เหลือไว้ ไม่ข้ามลำดับพระบาลี ที่เป็นแบบแผนอะไร ๆ แล้วจักรจนา, เพราะฉะนั้น ผู้ศึกษาควรตั้งใจสำเหนียกวรรณนานี้แล.