ในอากาศ พวกเทวดาเหล่าเดินหน ก็โปรยจุรณ

จันทน์ ของหอมอย่างดี ของทิพย์ สิ้นทั้งทิศานุทิศ.

พวกมนุษย์ที่ไปตามพื้นดิน ก็ชูดอกจำปา ดอก

ช้างน้าว ดอกกระทุ่ม ดอกกะถินพิมาน ดอกบุนนาค

และดอกเกด ทั้วทิศานุทิศ.

ในที่นั้น เราเปลื้องผม ผ้าเปลือกไม้และแผ่น

หนังปูลาดลงที่ตมแล้วก็นอนคว่ำด้วยความปรารถนาว่า

ขอพระพุทธเจ้ากับศิษย์สาวกทั้งหลาย จงเหยียบ

เราเสด็จไป อย่าทรงเหยียบตมเลย การอันนี้จักเป็น

ประโยชน์เกื้อกูลแก่เรา.

เรานอนเหนือแผ่นดิน ก็คิดอย่างนี้ว่า เรา

ปรารถนา ก็จะพึงเผากิเลสทั้งหลายของเราได้ในวันนี้.

ประโยชน์อะไรของเรา ด้วยเพศที่ไม่มีใครรู้จัก

ด้วยการกระทำให้แจ้งธรรม ในพระพุทธเจ้าพระองค์นี้

เราบรรลุพระสัพพัญญุตญาณแล้วก็จะเป็นผู้พ้นเอง จะ

ยังโลกพร้อมทั้งเทวโลกให้พ้นด้วย.

ประโยชน์อะไรของเรา ด้วยบุรุษผู้แสดงกำลัง

จะข้ามไปแต่ผู้เดียว เราบรรลุพระสัพพัญญุตญาณแล้ว

ก็จักยังโลกพร้อมทั้งเทวโลกให้ข้ามด้วย.

ด้วยอธิการบารมีนี้ ที่เราทำในพระพุทธเจ้าผู้เป็น

บุรุษสูงสุด เราบรรลุพระสัพพัญญุตญาณก็จะยังหมู่ชน

เป็นอันมากให้ข้ามโอฆสงสาร.