ภิกษุไม่พึงหวั่นไหวเพราะการนินทา

ได้รับการสรรเสริญแล้วก็ไม่พึงลำพองตน

พึงบรรเทาความโลภพร้อมทั้งความตระหนี่

ความโกรธและวาจาส่อเสียด

{๗๖๐} [๑๖๔] (พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

ภิกษุไม่พึงดำรงชีวิตในการซื้อขาย

ไม่พึงก่อกิเลสเป็นเหตุว่าร้ายในที่ไหน ๆ

ไม่พึงเกี่ยวข้องในบ้าน และไม่พึงพูดเลียบเคียงกับคน

เพราะอยากได้ลาภ

คำว่า ไม่พึงดำรงชีวิตในการซื้อขาย อธิบายว่า การซื้อขายที่ทรงห้ามไว้ ในวินัย ไม่ทรงประสงค์เอาในเนื้อความนี้ {๗๖๑} ภิกษุดำรงชีวิตในการซื้อขาย เป็นอย่างไร

คือ ภิกษุเมื่อทำความล่อลวง หรือปรารถนากำไร แลกเปลี่ยนบาตร จีวร หรือบริขารอื่นอย่างใดอย่างหนึ่งกับสหธรรมิก ๑ จำพวก ภิกษุชื่อว่าดำรงชีวิตในการ ซื้อขาย เป็นอย่างนี้

ภิกษุไม่ดำรงชีวิตในการซื้อขาย เป็นอย่างไร

คือ ภิกษุเมื่อไม่ทำความล่อลวง หรือ ไม่ปรารถนากำไร ไม่แลกเปลี่ยนบาตร จีวร หรือบริขารอื่นอย่างใดอย่างหนึ่งกับสหธรรมิก ๕ จำพวก๑ ภิกษุชื่อว่าไม่ดำรงชีวิตใน การซื้อขาย เป็นอย่างนี้

คำว่า ไม่พึงดำรงชีวิตในการซื้อขาย อธิบายว่า ไม่พึงดำรงชีวิต คือ ไม่พึง ดำรงตนในการซื้อขาย ได้แก่ พึงละ บรรเทา ทำให้หมดสิ้นไป ให้ถึงความไม่มีอีก ซึ่งการซื้อขาย พึงเป็นผู้งด งดเว้น เว้นขาด ออก สลัดออก หลุดพ้นไม่เกี่ยวข้อง กับการซื้อขาย มีใจเป็นอิสระ(จากกิเลส)อยู่ รวมความว่า ไม่พึงดำรงชีวิตในการ ซื้อขาย