ครั้งนั้น ยักษ์ชื่อสีวกะไม่ปรากฏร่างได้ส่งเสียงให้ได้ยินว่า

ช้างแสนหนึ่ง ม้าแสนหนึ่ง รถเทียม

ด้วยม้าอัสดรแสนหนึ่ง หญิงสาวที่สอด

สวมแก้วมณีและกุณฑลแสนหนึ่ง ย่อม

ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ อันจำแนกแล้ว ๑๖ ครั้ง

แห่งการยกย่างเท้าไปก้าวหนึ่ง ท่านจง

ก้าวหน้าไปเถิด คฤหบดี ท่านจงก้าวหน้า

ไปเถิด คฤหบดี การก้าวหน้าไปของท่าน

ประเสริฐ การถอยหลังไม่ประเสริฐเลย.

ครั้งนั้นแล ความมืดได้หายไป แสงสว่างปรากฏขึ้นแก่ท่านอนาถ บิณฑิกคฤหบดี ความกลัว ความหวาดเสียว และขนพองสยองเกล้าก็ระงับไป.

[๘๒๘] แม้ครั้งที่ ๒ แสงสว่างหายไป ความมืดปรากฏขึ้นแก่ท่าน อนาถบิณฑิกคฤหบดี ความกลัว ความหวาดเสียว และขนพองสยองเกล้า บังเกิดขึ้น ท่านคฤหบดีจึงใคร่ที่จะกลับเสียจากที่นั้นอีก.

แม้ครั้งที่ ๒ ยักษ์ชื่อสิวกะไม่ปรากฏร่างได้ส่งเสียงให้ได้ยินว่า

ช้างแสนหนึ่ง ม้าแสนหนึ่ง รถเทียม

ด้วยม้าอัสดรแสนหนึ่ง หญิงสาวที่สอด

สวมแก้วมณีและกุณฑลแสนหนึ่ง ย่อม

ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ อันจำแนกแล้ว ๑๖ ครั้ง

แห่งการยกย่างเท้าไปก้าวหนึ่ง ท่านจง

ก้าวหน้าไปเถิด คฤหบดี ท่านจงก้าวหน้า

ไปเถิด คฤหบดี การก้าวหน้าไปของท่าน

ประเสริฐ การถอยหลังไม่ประเสริฐเลย.