แม้นักเลงตั้งแสนมาในที่นี้ ก็ตาม

เถิด เราไม่สะเทือนขน ไม่สะดุ้ง ดูก่อน

มาร ถึงเราคนเดียว ก็ไม่กลัวท่าน. เรา

นี้จะหายตัวหรือเข้าท้องของท่าน แม้จะ

ยืนอยู่ ณ ระหว่างดวงตาบนดั้งจมูก ท่าน

จักไม่เห็นเรา.

เราเป็นผู้ชำนาญในจิต อิทธิบาทเรา

เจริญดีแล้ว เราพ้นแล้วจากเครื่องผูกทุก

ชนิด เราไม่กลัวท่านดอก ท่านผู้มีอายุ.

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า อุบลวรรณาภิกษุณีรู้จักเรา ดังได้อัน จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง.