ที่กลางแจ้ง เรากั้นร่มขาวเดินทางไป ได้เห็นพระสัม-

พุทธเจ้าเข้าไปกลางแจ้งนั้น แล้วเกิดความคิดขึ้นว่า ภูมิ-

ภาคถูกพยับแดดแผ่คลุม แผ่นดินนี้จึงเป็นเหมือนถ่าน

เพลิง พายุใหญ่ทำสรีรกายให้ลอยขึ้นได้ตั้งขึ้นอยู่ หนาว

ร้อน ย่อมทำให้ลำบาก ขอได้โดยรับร่มนี้อันเป็นเครื่อง

ป้องกันลมและแดดเถิด ข้าพระองค์จักสัมผัสพระนิพพาน

พระชินเจ้าทรงพระนามว่าปทุมุตระ ผู้ทรงอนุเคราะห์

ประกอบด้วยพระกรุณา มีพระยศใหญ่ ทรงทราบความ

ดำริของเราแล้ว ทรงรับไว้ในกาลนั้น เราจักเป็นจอม

เทวดา เสวยราชสมบัติในเทวโลก ๓๐ กัป ได้เป็นพระ-

เจ้าจักรพรรดิราช ๕๐๐ ครั้ง และได้เป็นเจ้าประเทศราช

อันไพบูลย์โดยคณานับมิได้ เราได้เสวยกรรมของตนซึ่ง

ก่อสร้างไว้ดีแล้วในปางก่อน นี้เป็นชาติสุดท้ายของเรา

ภพที่สุดกำลังเป็นไปอยู่ ถึงทุกวันที่ชนทั้งหลายก็พากัน

กั้นเศวตฉัตรให้เราตลอดกาลทุกเมื่อ ในแสนกัปแต่ภัทร-

กัปนี้ เราได้ถวายร่มนั้นไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่ง

การถวายร่ม เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว... ฯลฯ ... พระ-

พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ก็แลครั้นท่านพระพระอรหัตแล้ว ได้พยากรณ์พระอรหัตผล โดย ระบุข้อปฏิบัติของตนขึ้นเป็นประธานด้วย ๔ คาถาว่า

เราเดินทางเข้าไปบิณฑบาตในพระนคร ได้เห็นหญิง

ฟ้อนรำคนหนึ่ง ตกแต่งร่างกายด้วยเครื่องอาภรณ์นุ่งห่ม