เถรคาถา ปัญจกนิบาต
๑. ราชทัตตเถรคาถา
ว่าด้วยคาถาของพระราชทัตตเถระ
[๓๓๕] ภิกษุไปป่าช้าผีดิบ ได้เห็นซากศพหญิงคนหนึ่งซึ่งเขา
ทิ้งไว้ในป่าช้า มีหมู่หนอนฟอนกัดกินอยู่ ก็ธรรมดาคนที่
ชอบสวยชอบงาม บางพวกได้เห็นซากศพอันเป็นของเลว-
ทราม ย่อมเกลียด แต่ความกำหนัดรักใคร่ย่อมเกิดแก่เรา
เราเป็นเหมือนคนตาบอด เพราะไม่เห็นของไม่สะอาดที่
ไหลออกจากทวารทั้ง ๙ ในซากศพนั้น ภายในเวลาหุง
ข้าวหม้อหนึ่งสุก เราหลีกออกจากที่นั้น เรามีสติ-
สัมปชัญญะ เข้าไปสู่ที่ควรแห่งหนึ่ง ทีนั้น การกระทำ
ไว้ในใจโดยอุบายอันชอบจึงเกิดขั้นแก่เรา โทษปรากฏ
แก่เรา ความเหนื่อยหน่ายก็ตั้งมั่น ลำดับนั้น จิตของเรา
หลุดพ้นจากกิเลส ขอท่านจงดูความที่ธรรมเป็นธรรม
ดีเลิศเถิด เพราะวิชชา ๓ เราได้บรรลุแล้ว เราได้ทำกิจ