วิภังค์
ฉบับ มจร. · เล่ม ๓๕ · หน้า ๕๙๖ · ข้อ 942
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

๔. สมณะหรือพราหมณ์พวกหนึ่งย่อมบัญญัติความขาดสูญ

ความไม่ปรากฏ ความไม่มีแห่งสัตว์ที่ยังปรากฏมีอยู่

๕. สมณะหรือพราหมณ์พวกหนึ่งกล่าวยืนยันนิพพานในปัจจุบัน

เหล่านี้เรียกว่า ทิฏฐิ ๕ (๑๐)

{๙๘๖} [๙๔๒] เวร ๕ เป็นไฉน

เวร ๕ คือ

๑. ปาณาติบาต

(ฆ่าสัตว์)

๒. อทินนาทาน

(ลักทรัพย์)

๓. กาเมสุมิจฉาจาร

(ประพฤติผิดในกาม)

๔. มุสาวาท

(พูดเท็จ)

๕. สุราเมรยมัชชปมาทัฏฐาน

(ดื่มน้ำเมาคือสุราและเมรัยอันเป็น ที่ตั้งแห่งความประมาท)

เหล่านี้ชื่อว่าเวร ๕ (๑๑)

{๙๘๗} พยสนะ ๕ เป็นไฉน

พยสนะ ๕ คือ

๑. ญาติพยสนะ

(ความพินาศแห่งญาติ)

๒. โภคพยสนะ

(ความพินาศแห่งโภคทรัพย์)

๓. โรคพยสนะ

(ความพินาศเพราะโรค)

๔. สีลพยสนะ

(ความพินาศแห่งศีล)

๕. ทิฏฐิพยสนะ

(ความพินาศแห่งทิฏฐิ)

เหล่านี้ชื่อว่าพยสนะ ๕ (๑๒)

{๙๘๘} โทษแห่งความไม่อดทน ๕ เป็นไฉน

โทษแห่งความไม่อดทน ๕ คือ

๑. ไม่เป็นที่รักไม่เป็นที่ชอบใจของชนมาก

๒. มีเวรมาก