วิภังค์
ฉบับ มจร. · เล่ม ๓๕ · หน้า ๖๐๗ · ข้อ 950
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

{๑๐๐๘} [๙๕๐] อสัทธรรม ๗ เป็นไฉน

อสัทธรรม ๗ คือ

๑. เป็นผู้ไม่มีศรัทธา

๒. ไม่มีหิริ

๓. ไม่มีโอตตัปปะ

๔. มีสุตะน้อย

๕. เกียจคร้าน

๖. หลงลืมสติ

๗. มีปัญญาทราม

เหล่านี้ชื่อว่าอสัทธรรม ๗ (๔)

{๑๐๐๙} ทุจริต ๗ เป็นไฉน

ทุจริต ๗ คือ

๑. ปาณาติบาต

(ฆ่าสัตว์)

๒. อทินนาทาน

(ลักทรัพย์)

๓. กาเมสุมิจฉาจาร

(ประพฤติผิดในกาม)

๔. มุสาวาท

(พูดเท็จ)

๕. ปิสุณวาจา

(พูดส่อเสียด)

๖. ผรุสวาจา

(พูดคำหยาบ)

๗. สัมผัปปลาปะ

(พูดเพ้อเจ้อ)

เหล่านี้ชื่อว่าทุจริต ๗ (๕)

{๑๐๑๐} มานะ ๗ เป็นไฉน

มานะ ๗ คือ

๑. มานะ

(ความถือตัว)

๒. อติมานะ

(ความถือตัวจัด)

๓. มานาติมานะ

(ความเย่อหยิ่ง)

๔. โอมานะ

(ความดูหมิ่นตนเอง)

๕. อธิมานะ

(ความสำคัญว่าได้บรรลุ)

๖. อัสมิมานะ

(ความสำคัญว่ามีตัวตน)

๗. มิจฉามานะ

(ความถือตัวผิด)