ได้แก่อัธยาศัยในการให้. อธิบายว่า เกิดอัธยาศัยในการให้ว่า เราจัก
ให้ดวงตา. บทว่า สงฺกปฺโป คือความปรารถนา. บทว่า ปริปูริโต คือ
บริบูรณ์แล้ว.
ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ทรงดำริว่า พราหมณ์นี้ขอดวงตาแม้ใคร ๆ ก็ ให้ยาก กะเราดุจรู้วาระจิตของเรา. น่ากลัวว่าจะเป็นเทพองค์หนึ่งแนะมา
หรืออย่างไร. เราจักถามดูก่อนแล้วจึงตรัสถามพราหมณ์นั้น ดังที่พระผู้มี-
พระภาคเจ้าตรัสไว้ในเทศนาชาดกว่า..
ดูก่อนวณิพก ใครแนะท่านจึงมา ณ ที่นี้
เพื่อขอดวงตา ท่านขอดวงตาอันเป็นอวัยวะ
สำคัญที่คนสละให้ได้ยาก.
ท้าวสักกะ - ในรูปพราหมณ์ สดับดังนั้นแล้วจึงตรัสว่า :-
ในเทวโลกเรียกว่า ท้าวสุชัมบดี ใน
มนุษยโลกเรียกว่า ท้าวมฆวา ข้าพเจ้าเป็น
วณิพก ท้าวมฆวาแนะจึงมา ณ ทีนี้ เพื่อขอ
ดวงตา.
ข้าพเจ้าขอดวงตาของท่าน ขอท่านจงให้
สิ่งที่ขอ อันไม่มีอะไรอื่นยิ่งไปกว่า แก้ข้าพเจ้า