(พราหมณ์ได้กล่าวกับมาณพว่า)

{๓๒๓} [๓๘๓] มาณพ เจ้าเป็นผู้มีรูปงาม

เกิดในตระกูลโสตถิยพราหมณ์

เจ้าไม่ควรกินอาหารที่ไม่ควรกินนะ

(มาณพกล่าวว่า)

{๓๒๔} [๓๘๔] บรรดารสทั้งหลาย น้ำเมานี้มีรสอร่อยที่สุดอย่างหนึ่ง

เพราะเหตุไร พ่อจึงห้ามผม

ผมจักไปในสถานที่ที่ผมจักได้รสเช่นนี้

[๓๘๕] ผมจักออกไปละ จักไม่อยู่ในสำนักของพ่อ

เพราะพ่อไม่ยินดีที่จะได้เห็นผม

(ลำดับนั้น พราหมณ์จึงกล่าวว่า)

{๓๒๕} [๓๘๖] มาณพ ข้าคงจะได้ลูกคนอื่น ๆ เป็นทายาทเป็นแน่

เจ้าคนต่ำทราม เจ้าจงฉิบหายเสียเถิด

จงไปในที่ที่ข้าจะไม่พึงได้ข่าวเจ้าผู้ไปแล้ว

(กาฬหัตถีเสนาบดีประมวลเหตุนี้มาแสดงแก่พระราชา แล้วกราบทูลว่า)

{๓๒๖} [๓๘๗] ข้าแต่พระราชาผู้เป็นจอมแห่งหมู่มนุษย์

พระองค์ก็อย่างนั้นเหมือนกัน โปรดสดับคำของข้าพระองค์

พสกนิกรทั้งหลายจักพากันเนรเทศพระองค์ไปจากแคว้น

เหมือนพราหมณ์เนรเทศมาณพผู้เป็นนักเลงสุรา

(พระราชาเมื่อไม่อาจจะงดเนื้อนั้นได้ ตรัสแสดงเหตุแม้อย่างอื่นอีกว่า)

{๓๒๗} [๓๘๘] สาวกของพวกฤๅษีผู้อบรมแล้วชื่อว่าสุชาตะ

เขาต้องการนางอัปสรเท่านั้น จนไม่กินข้าวและไม่ดื่มน้ำ

[๓๘๙] บุคคลพึงเอาน้ำที่ติดอยู่กับปลายหญ้าคา

มานับเปรียบกันดูกับน้ำที่มีอยู่ในสมุทรฉันใด