[๑๘๐๘] ในสมัยนั้น ได้มีสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวขนพองสยองเกล้า

เมื่อพระเวสสันดรทรงประนมมือ

เสด็จออกจากแคว้นของพระองค์

{๑๐๘๔} [๑๘๐๙] คราวนั้น เสียงอึกทึกกึกก้องน่าสะพรึงกลัว

เป็นไปในพระนครนี้ว่า

ชาวกรุงสีพีขับไล่พระเวสสันดรนั้นเพราะบริจาคทาน

ขอให้พระองค์ได้ทรงบริจาคทานต่อไปอีกเถิด

{๑๐๘๕} [๑๘๑๐] เมื่อพระมหาราชผู้ผดุงรัฐให้เจริญแก่ชาวกรุงสีพีจะเสด็จออก

วณิพกเหล่านั้นก็เป็นดังคนเมามีท่าทางอิดโรย

นั่งปรับทุกข์กันและกัน

{๑๐๘๖} [๑๘๑๑] พระเวสสันดรกราบทูลพระเจ้ากรุงสญชัย

ผู้ประเสริฐ ผู้ทรงธรรมว่า

ขอเดชะ ขอพระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเนรเทศข้าพระองค์เถิด

ข้าพระองค์จะไปยังเขาวงกต

[๑๘๑๒] ข้าแต่มหาราช สัตว์เหล่าใดเหล่าหนึ่งที่มีมาแล้ว

ที่จะมีมา และที่มีอยู่

สัตว์เหล่านั้นยังไม่อิ่มด้วยกามเลย

จะต้องพากันไปสู่สำนักของพญายม

[๑๘๑๓] ข้าพระองค์นั้นบำเพ็ญทานอยู่ในบุรีของตน

ยังชื่อว่าเบียดเบียนชาวเมืองของตน

จะต้องออกจากแคว้นของตนเพราะเหตุแห่งคำของชาวกรุงสีพี

[๑๘๑๔] หม่อมฉันจักต้องได้เสวยความคับแค้นนั้น ๆ ในป่า

อันเกลื่อนกล่นไปด้วยเนื้อร้าย

ซึ่งแรดและเสือเหลืองอยู่อาศัย

ข้าพระองค์จะบำเพ็ญบุญ