๒. กัสสปมันทิยชาดก (๓๑๒)

ว่าด้วยฤาษีกัสสปมันทิยะ

(ฤๅษีโพธิสัตว์สอนบิดาว่า)

{๕๔๕} [๔๕] ท่านพ่อกัสสปะ แม้เด็กหนุ่มจะด่าว่าบ้าง

ทุบตีบ้าง เพราะยังเป็นวัยรุ่น

บัณฑิตผู้ฉลาดย่อมอดทน อดกลั้น

ความผิดทั้งหมดนั้นที่เด็กวัยรุ่นทำ

{๕๔๗} [๔๖] แม้ถ้าบัณฑิตทั้งหลายวิวาทกันก็ประสานกันได้โดยเร็ว

ส่วนคนพาลแตกกันเหมือนภาชนะดิน

พวกเขาระงับเวรกันไม่ได้เลย

{๕๔๘} [๔๗] คนที่รู้โทษที่ตนล่วงเกินแล้ว และคนที่รู้จักการให้อภัย

ทั้ง ๒ คนนั้นจะสมัครสมานกันยิ่งขึ้น

ความสนิทสนมของพวกเขาย่อมไม่เสื่อมคลาย

{๕๔๙} [๔๘] ผู้ใดเมื่อชนเหล่าอื่นล่วงเกินกัน

เขาสามารถประสานชนเหล่านั้นได้ด้วยตัวเอง

ผู้นั้นแหละเป็นผู้ยอดเยี่ยม

เป็นผู้นำภาระไป เป็นผู้ทรงธุระไว้ได้

กัสสปมันทิยชาดกที่ ๒ จบ

๓. ขันติวาทิชาดก (๓๑๓)

ว่าด้วยขันติวาทีดาบส

(เสนาบดีขอร้องดาบสโพธิสัตว์ไม่ให้โกรธว่า)

{๕๕๐} [๔๙] ท่านมหาวีระ ผู้ใดสั่งให้ตัดมือ เท้า ใบหู และจมูกของท่าน