๕. อาสังกชาดก (๓๘๐)

ว่าด้วยอาสังกากุมาริกา

(นางอาสังกากุมาริกากราบทูลพระราชาว่า)

{๘๕๕} [๒๖] เถาวัลย์ชื่ออาสาวดีเกิดแล้วในอุทยานจิตรลดาวัน

เถาวัลย์นั้น ๑,๐๐๐ ปี จึงจะออกผลหนึ่ง

{๘๕๖} [๒๗] แม้นานถึงเพียงนั้นจึงจะมีผล

ทวยเทพก็ยังพากันไปเยือนอุทยานนั้นเนือง ๆ

ข้าแต่มหาราช ขอพระองค์ทรงหวังไว้เถิด

เพราะว่าความหวังที่ยังมีผลเป็นความสุข

{๘๕๗} [๒๘] ปักษาทิชาชาติยังมีความหวังอยู่ร่ำไป

ความหวังของมันที่มีอยู่ห่างไกลถึงเพียงนั้นก็ยังสำเร็จได้

ข้าแต่มหาราช ขอพระองค์ทรงหวังไว้เถิด

เพราะว่าความหวังที่มีผลเป็นความสุข

(พระราชาตรัสบอกเหตุที่จะไปกับนางอาสังกากุมาริกาว่า)

{๘๕๘} [๒๙] หล่อนให้ฉันเอิบอิ่มด้วยคำพูดเท่านั้น

หาให้ฉันเอิบอิ่มด้วยการกระทำไม่

เหมือนดอกหงอนไก่มีสีสวย แต่ไม่มีกลิ่น

{๘๕๙} [๓๐] ผู้ใดเมื่อไม่ให้ ไม่เสียสละโภคทรัพย์

ดีแต่พูดคำอ่อนหวานซึ่งไม่มีผลในมิตรทั้งหลาย

ความสัมพันธ์ของผู้นั้นกับมิตรย่อมจืดจาง

{๘๖๐} [๓๑] ควรพูดถึงแต่สิ่งที่ควรทำ

ไม่ควรพูดถึงสิ่งที่ไม่ควรทำ

คนไม่ทำ ดีแต่พูด บัณฑิตย่อมรู้ทัน

{๘๖๑} [๓๒] กำลังของเราหมดสิ้นแล้วหนอ เสบียงก็ไม่มี