๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)

ว่าด้วยผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำ

(คนเข็ญใจไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน นึกถึงแต่หญิงคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า)

{๑๔๗} [๑๔๗] การที่ถูกเสียบแทงด้วยหลาว

และการที่กาจิกข้าพเจ้านี้หาเป็นทุกข์แก่ข้าพเจ้าไม่

การที่นางเนื้อทองจักไม่ได้นุ่งห่มผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำ

เที่ยวงานตลอดคืนกลางเดือน ๑๒ โน้นซิเป็นทุกข์ของข้าพเจ้า

ปุปผรัตตชาดกที่ ๗ จบ

๘. สิงคาลชาดก (๑๔๘)

ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกเข้าไปในซากช้าง

(สุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์ติดอยู่ในท้องช้างตายเกิดความสังเวช จึงกล่าวว่า)

{๑๔๘} [๑๔๘] ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว

เราจะไม่เข้าไปในซากช้างอีก

เพราะในเวลาที่เข้าไปอยู่ในซากช้างนี้ เรากลัวแทบตาย

สิงคาลชาดกที่ ๘ จบ

๙. เอกปัณณชาดก (๑๔๙)

ว่าด้วยต้นไม้มีด้านละใบ

(ทุฏฐราชกุมารเข้าใจต้นสะเดาว่าจะฆ่ามนุษย์ได้ จึงถอนหน่อสะเดาขยี้จน แหลกแล้ว ตรัสว่า)

{๑๔๙} [๑๔๙] ต้นไม้นี้มีใบด้านละใบ จากพื้นดินสูงยังไม่ถึง ๔ องคุลี

ผลมีรสเช่นกับยาพิษ เมื่อโตขึ้นจะเป็นเช่นไรหนอ