(พระราชาตรัสว่า)

{๑๐๒๓} [๕๖] ผู้ใดเลี้ยงชีพอยู่ได้ด้วยการขอ

ไม่ขอสิ่งที่ควรขอในกาลอันควร

ผู้นั้นทำลายผู้อื่นเสียจากบุญ

ทั้งตนเองก็เลี้ยงชีพอยู่ไม่ได้

{๑๐๒๔} [๕๗] ส่วนผู้ใดเลี้ยงชีพอยู่ได้ด้วยการขอ

ขอสิ่งที่ควรขอในกาลอันควร

ผู้นั้นทำผู้อื่นให้ได้บุญ

ทั้งตนเองก็เลี้ยงชีพอยู่ได้

{๑๐๒๕} [๕๘] ผู้มีปัญญาทั้งหลายเห็นยาจกมาแล้วไม่รังเกียจ

ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้ประพฤติพรหมจรรย์

พระคุณเจ้าเป็นที่รักของโยม

นิมนต์พระคุณเจ้ากล่าวขอสิ่งที่ต้องการเถิด

(ฤๅษีอัฏฐิเสนะทูลว่า)

{๑๐๒๖} [๕๙] ผู้มีปัญญาทั้งหลายย่อมไม่ขอเลย

ส่วนนักปราชญ์ควรจะรู้เอง

พระอริยะเพียงเจาะจงยืนเท่านั้น

นี้เป็นการขอของพระอริยะ

(พระราชาตรัสว่า)

{๑๐๒๗} [๖๐] ท่านพราหมณ์ โยมขอถวายโคแดง ๑,๐๐๐ ตัว

พร้อมกับโคจ่าฝูงแก่ท่าน

เพราะพระอริยะได้ฟังคาถา

อันประกอบด้วยธรรมของพระคุณเจ้าแล้ว

จะไม่พึงถวายแก่พระอริยะได้อย่างไร