(เมื่อเหยี่ยวนกเขาตายแล้ว นกมูลไถจึงออกมายืนบนอกของเหยี่ยวนกเขา เปล่งอุทานว่า)

{๑๘๖} [๓๖] เรานั้นเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยอุบาย

ยินดีแล้วในที่หากินอันเป็นเขตแห่งบิดา

เห็นประโยชน์ของตนอยู่

เป็นผู้ปราศจากศัตรู ย่อมเบิกบานใจ

สกุณัคฆิชาดกที่ ๘ จบ

๙. อรกชาดก (๑๖๙)

ว่าด้วยศาสดาอรกะสอนการแผ่เมตตา

(พราหมณ์โพธิสัตว์บวชเป็นฤๅษี เมื่อจะสอนหมู่ฤๅษี จึงได้ประกาศอานิสงส์ ของเมตตาว่า)

{๑๘๗} [๓๗] ผู้ใดอนุเคราะห์ชาวโลกทั้งมวลด้วยเมตตาจิตหาประมาณมิได้

ทั้งเบื้องบน เบื้องต่ำ และเบื้องขวาง๑โดยประการทั้งปวง

{๑๘๘} [๓๘] จิตเกื้อกูลหาประมาณมิได้ เป็นจิตบริบูรณ์อันผู้นั้นอบรมดีแล้ว

กรรมใดที่เขาบำเพ็ญแล้วพอประมาณ

กรรมนั้นจักไม่เหลืออยู่ในจิตของเขานั้น

อรกชาดกที่ ๙ จบ

๑๐. กกัณฏกชาดก (๑๗๐)

ว่าด้วยกิ้งก่าได้ทรัพย์

(พระราชาทรงทอดพระเนตรกิริยาของกิ้งก่านั้นซึ่งไม่นอบน้อมเหมือนก่อน จึง ตรัสถามว่า)