ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๗ · หน้า ๕๖๒ · ข้อ 142 143 144 145 146 147
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

(สุจีรตพราหมณ์ไม่สามารถจะทูลตอบปัญหาได้ จึงกราบทูลว่า)

{๒๓๕๓} [๑๔๒] ขอเดชะพระขัตติยราช

พระองค์ทรงปรารถนาจะกระทำตามอรรถและธรรมใด

อรรถและธรรมนั้นใครอื่นนอกจากวิธุรพราหมณ์

หาควรที่จะกล่าวชี้แจงไม่

(พระราชาทรงประสงค์จะส่งสุจีรตพราหมณ์ไป จึงตรัสว่า)

{๒๓๕๔} [๑๔๓] มาเถิด ท่านอาจารย์สุจีรตะ ข้าพเจ้าจะส่งท่านไป

ท่านจงไปยังสำนักวิธุรพราหมณ์ จงนำทองคำแท่งนี้ไปด้วย

พึงมอบทองคำแท่งนี้กระทำให้เป็นเครื่องบูชา

สำหรับคำสอนอรรถและธรรม

(พระศาสดาเมื่อจะทรงเผยความนั้น จึงตรัสว่า)

{๒๓๕๕} [๑๔๔] มหาพราหมณ์ภารทวาชะนั้นไปถึงสำนักวิธุรพราหมณ์แล้ว

ได้เห็นวิธุรพราหมณ์นั้นกำลังบริโภคอาหารอยู่ในเรือนของตน

(สุจีรตพราหมณ์ถูกถามถึงเหตุที่มา จึงกล่าวว่า)

{๒๓๕๖} [๑๔๕] เราถูกพระเจ้าโกรัพยะผู้ทรงยศส่งมาเป็นทูต

พระเจ้าโกรัพยยุธิฏฐิละได้ตรัสอย่างนี้ว่า

ท่านพึงถามอรรถและธรรม วิธุระเพื่อน เราถามแล้ว

ขอท่านจงบอกอรรถและธรรมนั้นด้วยเถิด

(วิธุรพราหมณ์กล่าวว่า)

{๒๓๕๗} [๑๔๖] สหายพราหมณ์ เราเกิดความขวนขวายขึ้นว่า

จักปิดกั้นแม่น้ำคงคา ก็ไม่อาจจะปิดกั้นแม่น้ำใหญ่นั้นได้

เพราะเหตุนั้น จักมีโอกาสได้อย่างไร

[๑๔๗] เราถูกท่านถามถึงอรรถและธรรม ก็ไม่สามารถจะบอกท่านได้

แต่ภัทรการบุตรของเรา เป็นลูกในไส้เกิดแต่ตัวเราแท้ ๆ