๖. กัณหเปตวัตถุ

ว่าด้วยความปรารถนากระต่ายจากดวงจันทร์

โรหิไณยอำมาตย์กราบทูลว่า

[๑๐๓] ข้าแต่พระองค์ผู้กัณหโคตร ขอพระองค์

จงลุกขึ้นเถิด จะมัวบรรทมอยู่ทำไม จะมี

ประโยชน์อะไรแก่พระองค์ด้วยการบรรทม

อยู่เล่า ข้าแต่พระเกสวะ บัดนี้พระภาคาร่วมพระ

อุทรของพระองค์ ซึ่งเป็นดุจพระหทัยและนัยน์-

เนตรเบื้องขวาของพระองค์ มีลมกำเริบคลั่งเพ้อ

ถึงกระต่ายไปเสียแล้ว. พระเจ้าเกสวะ ได้ทรง

ฟังคำของโรหิไณยอำมาตย์แล้ว อันความเศร้า-

โศกถึงพระภาดาครอบงำ ก็รีบเสด็จลุกขึ้นทันที

จับพระหัตถ์ทั้งสองของฆฏบัณฑิตไว้มั่นแล้ว

เมื่อจะทรงปราศรัย จึงตรัสพระคาถา มีความว่า

เหตุไรหนอ เธอจึงทำดุจเป็นคนบ้าเที่ยว

ไปทั่วนครทวารกะนี้ เพ้ออยู่ว่า กระต่าย ๆ เธอ

ปรารถนากระต่ายเช่นไร ฉันจักให้นายช่างทำ

กระต่ายทอง กระต่ายแก้วมณี กระต่ายโลหะ

กระต่ายรูปิยะ กระต่ายสังข์ กระต่ายหิน กระต่าย

แก้วประพาฬ ให้แก่เธอ หรือว่ากระต่ายอื่น ๆ