อมนุษย์ กลิ่นอมนุษย์ฟุ้งไป ข้าพระองค์ได้ยิน

เสียงอันพิลึกน่าสะพึงกลัว พระเจ้าสุรัฐ ทรง

สะดุ้งพระหทัย ตรัสกะนายสารถีว่า พวกเรา

เดินทางผิดเสียแล้ว เป็นทางน่ากลัว ขนพอง

สยองเกล้า เพราะทางปรากฏเฉพาะหน้า แต่

ข้างหลังไม่ปรากฏ พวกเราเดินทางผิด พวกเรา

เห็นจะเดินมาใกล้สำนักพวกอมนุษย์ กลิ่น

อมนุษย์ย่อมฟุ้งไป เราได้ยินเสียงน่าสะพึงกลัว

แล้วเสด็จขึ้นสู่คอช้าง ทอดพระเนตรไปในทิศ

ทั้ง ๔ ได้ทรงเห็นต้นไทรต้นหนึ่ง มีร่มเงาชิด

สนิทดี เขียวชะอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐาน

คล้ายเมฆ จึงรับสั่งกะนายสารถีว่า ป่าใหญ่เขียว

ชะอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐานคล้ายเมฆปรากฏ

อยู่นั่นใช่ไหม ?

นายสารถีกราบทูลว่า :-

ข้าแต่มหาราช นั่นเป็นต้นไทร มีร่มเงา

ชิดสนิทดี เขียวชะอุ่ม มีสีและสัณฐานคล้ายเมฆ

พระเจ้าสุรัฐ เสด็จเข้าไปจนถึงต้นไทรใหญ่ที่

ปรากฏอยู่แล้ว เสด็จลงจากคอช้าง เข้าไป

ต้นไทร ประทับนั่งที่โคนต้น พร้อมด้วยหมู่

อำมาตย์ราชบริพาร ได้ทอดพระเนตรเห็นขันน้ำ