ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑
ฉบับ มจร. · เล่ม ๓๒ · หน้า ๔๖ · ข้อ 287 288 289 290 291 292 293
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

และความดับแห่งธรรมเหล่านั้น

พระมหาสมณะมีปกติตรัสสอนอย่างนี้

[๒๘๗] เมื่อพระอัสสชิเถระแก้ปัญหาแล้ว

ข้าพระองค์นั้นได้บรรลุผลที่หนึ่ง(โสดาปัตติผล)

เป็นผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส

ปราศจากมลทินคือกิเลส เพราะได้ฟังคำสอนของพระชินเจ้า

[๒๘๘] ข้าพระองค์ได้ฟังคำของพระมุนีแล้ว

ได้เห็นธรรมอันสูงสุด หยั่งรู้พระสัทธรรมจึงได้กล่าวคาถานี้ว่า

[๒๘๙] ถ้ามีเพียงเท่านั้น ธรรมนี้นั่นแหละ(ที่ข้าพเจ้าพึงบรรลุ)

ท่านรู้แจ้งทางที่ไม่เศร้าโศก๑

ซึ่งข้าพเจ้าไม่เห็นแล้ว ล่วงเลยมาหลายหมื่นกัป

[๒๙๐] ข้าพเจ้าเมื่อแสวงหาธรรม ได้เที่ยวไปในลัทธิที่ผิด

(บัดนี้)ได้บรรลุความประสงค์นั้นแล้ว

จึงมิใช่เวลาที่ข้าพเจ้าจะประมาท

[๒๙๑] ข้าพระองค์ที่พระอัสสชิเถระให้ยินดีแล้ว

บรรลุทางที่ไม่หวั่นไหว๒ เมื่อจะไปเสาะหาสหาย

จึงได้ไปยังอาศรม

[๒๙๒] สหายของข้าพระองค์ ผู้ได้ศึกษามาดี

เพียบพร้อมด้วยอิริยาบถ เห็นข้าพระองค์แต่ไกลเทียว

จึงได้กล่าวคำนี้ว่า

[๒๙๓] ท่านมีหน้าตาผ่องใส ปรากฏประหนึ่งว่าจะเป็นมุนี

ท่านได้บรรลุอมตนิพพานหรือได้บรรลุบทคือพระนิพพานอันไม่จุติ