[๔๑๐] พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอโนมทัสสี

ผู้เป็นพระสยัมภู ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

ทรงตรวจดูอาศรมของข้าพเจ้าว่าเป็นที่วิเวก

จึงเสด็จเข้าไป

[๔๑๑] ข้าพเจ้ามีความเลื่อมใส ให้พระมหาวีรเจ้า

ผู้สัพพัญญูทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

เสด็จมาถึง อิ่มเอิบด้วยโอสถทุกอย่างด้วยมือของตน

[๔๑๒] ข้าพเจ้านั้นได้ทำกรรมไว้ดีแล้ว

เพราะความถึงพร้อมด้วยพืชในเขตที่ดี

ข้าพเจ้าจึงไม่อาจจะให้กรรม

ที่ข้าพเจ้าทำแล้วสิ้นไปได้เลยในกาลนั้น

[๔๑๓] การที่ข้าพเจ้าได้เห็นพระผู้มีพระภาค ผู้ทรงเป็นผู้นำนั้น

เป็นลาภที่ข้าพเจ้าได้ดีแล้ว

ด้วยกรรมที่เหลืออยู่นั้น

ข้าพเจ้าจึงได้บรรลุบทที่ไม่หวั่นไหว

[๔๑๔] พระโคดมศากยะผู้ประเสริฐทรงทราบความนั้นทั้งหมดแล้ว

ประทับนั่งในท่ามกลางหมู่ภิกษุแล้ว

ทรงตั้งข้าพเจ้าไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะ

[๔๑๕] ในกัปที่นับมิได้ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการถวายยา

[๔๑๖] กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว

ข้าพเจ้ามีอาสวะทั้งปวงสิ้นไปแล้ว