มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์
ฉบับ มมร. · เล่ม ๒๑ · หน้า ๒๔๔ · ข้อ 597
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ประโยชน์ในสัมปรายภพหนอ ลำดับนั้นแล พรหมายุพราหมณ์ได้มีความ คิดว่า เราเป็นผู้ฉลาดในประโยชน์ปัจจุบัน แม้คนอื่น ๆ ก็ถามเราถึงประโยชน์ ในปัจจุบัน ถ้ากระไร เราพึงทูลถามประโยชน์ในสัมปรายภพกะพระสมณโคดม เถิด ลำดับนั้น พรหมายุพราหมณ์ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

ข้าแต่พระองค์เจริญ อย่างไรบุคคล

จึงชื่อว่าเป็นพราหมณ์ อย่างไรชื่อว่าเป็น

ผู้จบเวท อย่างไรชื่อว่าเป็นผู้มีวิชชา ๓

บัณฑิตกล่าวบุคคลเช่นไรชื่อว่าเป็นผู้มี

ความสวัสดี อย่างไรชื่อว่าเป็นพระอรหันต์

อย่างไรชื่อว่ามีคุณครบถ้วน อย่างไรชื่อว่า

เป็นมุนีและบัณฑิตกล่าวบุคคลเช่นไรว่า

เป็นพุทธะ.

[๕๙๗] ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสตอบพราหมณ์ด้วย พระคาถาว่า

ผู้ใดรู้ระลึกชาติก่อน ๆ ได้ เห็น

สวรรค์และอบาย บรรลุถึงควานสิ้นชาติ

ผู้นั้นชื่อว่าเป็นมุนีผู้รู้ยิ่งถึงที่สุด มุนีนั้น

ย่อมรู้จิตอันบริสุทธิ์อันพ้นแล้วจากราคะ

ทั้งหลายโดยประการทั้งปวง เป็นผู้ละชาติ

และมรณะได้แล้ว ชื่อว่ามีคุณครบถ้วน

แห่งพรหมจรรย์ ชื่อว่าถึงฝั่งแห่งธรรมทั้ง

ปวง บัณฑิตกล่าวบุคคลผู้เช่นนั้นว่าเป็น

พุทธะ.