มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์
ฉบับ มมร. · เล่ม ๒๑ · หน้า ๔๑๒ · ข้อ 707
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

มีความเพ่งอยู่ไม่หวั่นไหว ไม่มีความสงสัย

ดับแล้วเพราะไม่ถือมั่น เราเรียกผู้นั้นว่า

เป็นพราหมณ์ ผู้ใดละกามได้ขาดแล้ว

เป็นบรรพชิต เว้นรอบในโลกนี้ เราเรียก

ผู้มีกามและภาพสิ้นรอบแล้วนั้น ว่าเป็น

พราหมณ์ ผู้ใดละตัณหาได้ขาดแล้ว เป็น

บรรพชิต เว้นรอบในโลกนี้ เราเรียกผู้มี

กามและภพสิ้นรอบแล้วนั้น ว่าเป็น

พราหมณ์ ผู้ใดละกามคุณอันเป็นของ

มนุษย์ ล่วงกามคุณอันเป็นของทิพย์แล้ว

เราเรียกผู้ไม่ประกอบด้วยกิเลสเครื่องประ-

กอบทั้งปวงนั้น ว่าเป็นพราหมณ์ เราเรียก

บุคคลผู้ละความยินดี และความไม่ยินดี

เป็นผู้เย็น ไม่มีอุปธิครอบงำโลกทั้งปวง

ผู้แกล้วกล้านั้น ว่าเป็นพราหมณ์ ผู้ใดรู้

จุติและอุปบัติของสัตว์ทั้งหลาย โดยประ-

การทั้งปวง เราเรียกผู้ไม่ข้อง ผู้ไปดี

ตรัสรู้แล้วนั้น ว่าเป็นพราหมณ์ เทวดา

คนธรรพ์และหมู่มนุษย์ไม่รู้คติของผู้ใด

เราเรียกผู้นั้นผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว เป็นพระ-

อรหันต์ ว่าเป็นพราหมณ์ ผู้ใดไม่มีกิเลส

เครื่องกังวลทั้งข้างหน้า ข้างหลัง และ

ท่ามกลาง เราเรียกผู้ไม่มีกิเลสเครื่องกังวล