ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก หน้า 459

[๒๓] ได้เห็นราชบุรุษนำโจรไปเพื่อประหาร มีความรักในโจรคนนั้น

บิดาของหม่อมฉันใช้ทรัพย์ ๑,๐๐๐ ปลดเปลื้องโจรนั้น

[๒๔] บิดาทราบจิตใจของหม่อมฉันแล้ว จึงยกหม่อมฉันให้โจรนั้น

หม่อมฉันไว้วางใจ เอ็นดู เกื้อกูลโจรคนนั้นยิ่งนัก

[๒๕] โจรนั้น มีความโลภในเครื่องประดับของหม่อมฉัน

แล้วคิดจะฆ่าหม่อมฉันผู้ช่วยนำเครื่องบวงสรวง

[๒๖] เวลานั้น หม่อมฉันเมื่อจะรักษาชีวิตของตนไว้

จึงประนมมือไหว้โจรผู้เป็นศัตรูที่ร้ายกาจแล้วกล่าวว่า

[๒๗] ‘นายผู้เจริญ สร้อยคอทองคำ แก้วมุกดา

ทั้งหมดนี้ นายเอาไปเถิด จงปล่อยดิฉันไป

[๒๘] (โจรกล่าวว่า) ‘นี่แม่นาง จงเปลื้องออกมา

[๒๙] (หม่อมฉันกล่าวว่า) ‘ตั้งแต่ดิฉันรู้เดียงสา จำความได้

เพราะดิฉันกับท่านจะไม่มีโอกาสอยู่ร่วมกันอีก’