ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มมร. · เล่ม ๕๔ · หน้า ๓๗๕ · ข้อ 468
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ข้าพเจ้าตอบว่า

ท่านพ่อขา ท่านพ่อสอบถามไล่เลียงเอากะลูก

เรื่องคุณของสมณะเสียตั้งนาน ลูกจักระบุปัญญาศีล

และความพากเพียรของสมณะเหล่านั้นแก่ท่านพ่อดังนี้

สมณะทั้งหลายรักงาน ไม่เกียจคร้าน ทำแต่

งานประเสริฐสุด จึงละราคะโทสะได้ เพราะเหตุนั้น

เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก.

สมณะทั้งหลาย กำจัดมูลรากทั้ง ๓ ของบาป

[โลภะโทสะโมหะ] ทำแต่งานสะอาด จึงละบาปนั้นได้

หมด เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก.

กายกรรมของสมณะเหล่านั้นสะอาด วจีกรรมก็

สะอาด มโนกรรมก็สะอาด เพราะเหตุนั้น เหล่า

สมณะจึงเป็นที่รักของลูก.

สมณะเหล่านั้น ไร้มลทิน บริสุทธิ์ทั้งภายในทั้ง

ภายนอก ดุจสังข์และมุกดา ธรรมฝ่ายขาวก็บริบูรณ์

เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก.

สมณะเหล่านั้น เป็นพหูสูตสดับมาก ทรงธรรม

เป็นพระอริยะ เป็นอยู่โดยธรรม ย่อมแสดงอรรถและ

ธรรม เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก.

สมณะเหล่านั้น เป็นพหูสูตสดับมาก ทรงธรรม

เป็นพระอริยะ เป็นอยู่โดยธรรม มีจิตมีอารมณ์เดียว

มีสติ เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก.

สมณะเหล่านั้น อยู่ป่าไกลผู้คน มีสติ พูดด้วย

ปัญญา ไม่ฟุ้งซ่าน รู้ที่สุดทุกข์ เพราะเหตุนั้น เหล่า

สมณะจึงเป็นที่รักของลูก.