เมื่อพระนิพพานที่ไม่มีความแก่มีอยู่ พระองค์

ยังจะต้องการอะไรด้วยกามทั้งหลาย ที่มีความแก่เล่า

ชาติทั้งปวง อันมรณะและพยาธิกำกับไว้ ในภพ

ทุกภพ.

พระนิพพานนี้ไม่แก่ พระนิพพานนี้ไม่ตาย

พระนิพพานนี้เป็นบทอันไม่แก่ไม่ตาย ไม่มีความเศร้า

โศก ไม่ถูกข้าศึกเบียดเบียน ไม่พลาด ไม่น่ากลัว

ไม่มีความเดือดร้อน.

พระนิพพานนี้ พระอริยะเป็นอันมากบรรลุแล้ว

อมตนิพพานนี้ อันผู้พยายามโดยแยบคาย ควรได้ใน

วันนี้นี่แหละ แต่ผู้ไม่พยายามหาอาจได้ไม่.

พระนางสุเมธา เมื่อไม่ทรงได้ความยินดีในสัง-

ขาร กำลังทรงเกลี้ยกล่อมพระเจ้าอนิกรัตตะ พระนาง

สุเมธาก็ทรงเหวี่ยงพระเกศาลงที่พื้นดิน.

พระเจ้าอนิกรัตตะ เสด็จลุกขึ้นประคองอัญชลี

ทูลวอนพระชนกของพระนางว่า ขอทรงโปรดปล่อย

ทรงนางสุเมธาให้ทรงผนวชเถิด พระนางทรงเห็น

วิโมกข์และสัจจะ.

พระนางสุเมธานั้น อันพระชนกชนนีทรงปล่อย

แล้ว ทรงกลัวภัยคือความโศกทรงผนวชแล้ว เมื่อทรง

ศึกษาผลอันเลิศ ก็ทรงทำให้แจ้งอภิญญา ๖.